عکس زیر نشان میدهد لباس روحانیت قبل از ساخت فیضه قم متعلق به عمله جات طرب یا مطربان و دلقکان بوده و پس از ساخت فیضه قم بنا به دستور ناصرالدین شاه مناسب برای ملایان شد !!!
مراسم عزاداري امام حسین تاريخچه ای بسیار طولاني دارد، گفته اند که ريشه آن به عزاداري اوليه طايفه بني اسد برمی گردد كه هنگام دفن شهداي كربلا بر سر مزار آنان آمدند و شروع به مويه و زاری كردند و اشك ريختند تا اینکه شيعيان اجازه پیدا کردند در دوره ديلميان و صفويه عزاداری هایشان را آشكار برگزار کنند و کم کم شکل عزاداری ها تغییر کرد. مجالس گریه و مویه ای که در دوره های قدیم برای حسین برگزار می شد (( البته این نقل قول ها زیاد مطمئن نیستند ))، جای خود را به مراسمی داد که پیچیدگی آن در دوران قاجار به اوج رسيد.
در سال نهصد قمري هم ملاحسين كاشفي هراتي با استفاده از مقاتل مختلف و روایات ذهنی و موهوم به نام "روضه الشهداء" تدوين كرد و آن را وقف عام كرد و چون تنها كتاب بودبه معتبرترين نيز مشهور شد و به زودي بین مردم عامی و کم سواد آنروزگار هم مشهور شد و هر كسي كه مراسم عزاداري داشت از روي آن كتاب براي مردم ميخواند و مردم گريه ميكردند به طوري كه اسم اين مراسم به روضه خواني و سپس به اختصار روضه ناميده شد.
تا جایی که هر کس سواد خواندن و نوشتن داشت می توانست از نوشته های این کتاب برای روضه خوانی استفاده کند، در طهران قدیم نیز وضع به همین صورت بود مراسم های مختلفی در ایام عاشورا و تاسوعا توسط مردم برگزار می شد که بخش مهمی از آن به نوحه خوانی و روضه خوانی و راه اندازی دسته های سینه زنی و قفلو سنگ زنی در کوچه و خیابان ها و تکیه و حسینه و امام زاده و گاهی بعضی از خانه ها می انجامید.تا اینجا مسجدی هم در کار نبود که اولین مسجد بنا به دستور ناصرالدین شاه در پایین میدان ارگ بنام مسجد شاه بر قرار شد و از آن پس تکیه دولت جمع شده و مراسم رسما به اولین مسجد ایران کشیده شد
مراسم عزاداري امام حسین تاريخچه ای بسیار طولاني دارد، گفته اند که ريشه آن به عزاداري اوليه طايفه بني اسد برمی گردد كه هنگام دفن شهداي كربلا بر سر مزار آنان آمدند و شروع به مويه و زاری كردند و اشك ريختند تا اینکه شيعيان اجازه پیدا کردند در دوره ديلميان و صفويه عزاداری هایشان را آشكار برگزار کنند و کم کم شکل عزاداری ها تغییر کرد. مجالس گریه و مویه ای که در دوره های قدیم برای حسین برگزار می شد (( البته این نقل قول ها زیاد مطمئن نیستند ))، جای خود را به مراسمی داد که پیچیدگی آن در دوران قاجار به اوج رسيد.
در سال نهصد قمري هم ملاحسين كاشفي هراتي با استفاده از مقاتل مختلف و روایات ذهنی و موهوم به نام "روضه الشهداء" تدوين كرد و آن را وقف عام كرد و چون تنها كتاب بودبه معتبرترين نيز مشهور شد و به زودي بین مردم عامی و کم سواد آنروزگار هم مشهور شد و هر كسي كه مراسم عزاداري داشت از روي آن كتاب براي مردم ميخواند و مردم گريه ميكردند به طوري كه اسم اين مراسم به روضه خواني و سپس به اختصار روضه ناميده شد.
تا جایی که هر کس سواد خواندن و نوشتن داشت می توانست از نوشته های این کتاب برای روضه خوانی استفاده کند، در طهران قدیم نیز وضع به همین صورت بود مراسم های مختلفی در ایام عاشورا و تاسوعا توسط مردم برگزار می شد که بخش مهمی از آن به نوحه خوانی و روضه خوانی و راه اندازی دسته های سینه زنی و قفلو سنگ زنی در کوچه و خیابان ها و تکیه و حسینه و امام زاده و گاهی بعضی از خانه ها می انجامید.تا اینجا مسجدی هم در کار نبود که اولین مسجد بنا به دستور ناصرالدین شاه در پایین میدان ارگ بنام مسجد شاه بر قرار شد و از آن پس تکیه دولت جمع شده و مراسم رسما به اولین مسجد ایران کشیده شد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر